De Dourovallei is een van de extreemste en tegelijk spectaculairste wijnbouwgebieden ter wereld. Het klimaat is er erg ongemakkelijk met verzengend hete zomers en ijskoude winters; de omgeving is onherbergzaam met louter steile hellingen naast een keiharde bodem. De enige plant die onder dergelijke omstandigheden nog kan gedijen is de wijnstok.
Aanvankelijk kwam hier een wijn vandaan die als enige karaktertrek ruwheid bezat. Maar dat maakte de Engelse handelaren in de zeventiende eeuw - afgesneden van hun traditionele leveranciers in Bordeaux door oorlog met de Fransen - niet zoveel uit. Zij kwamen namelijk op het idee om de straffe wijn uit de Douro, met het oog op het langdurig transport overzee, alcoholisch te versterken en de harde kantjes eraf te halen door opvoeding op hout. Portwijn was geboren.
Tot op de dag van vandaag spelen Engelse bedrijven een vooraanstaande rol in de porthandel. Port is daarmee een oer-Portugese én -Engelse wijn. Maar er is meer dan port in de Douro.
De wijngaarden in de Dourovallei, quintas genoemd, zijn vanwege de steile hellingen aangelegd in terrasvorm. Ze verlenen het landschap zijn unieke aanblik. Kenmerkend voor de portpercelen is ook de enorme hoeveelheid druivenrassen die hier lange tijd door elkaar aangeplant stonden. Het gaat hier overigens nog steeds om vele tientallen vaak zeer uitgesproken inheemse soorten. Maar liefst 80 verschillende zijn officieel toegestaan maar slechts een deel hiervan levert wijnen van hoge kwaliteit. Geen wonder dat het aantal rassen in de wijngaarden de afgelopen decennia is teruggebracht tot een handvol basisvariëteiten: touriga nacional, tinta amarela, barroca, tinta francesa, tinta roriz en tinto cão.